Rainy Blue Café

Love Project !~One pocky please~

ก็ง่ายๆครับ เพียงแค่นับจากตอนนี้ไปถึงสิ้นปี
โรว์ขอปอคกี้เพื่อนๆ คนละกล่อง ไม่ได้บังคับนะครับ คือถ้าคุณอยากให้ เอามาให้ครับ ตรงจุดนั้นโรว์จะถือว่าเป็นการให้ความรักที่โรว์จะดีใจมากๆเลยทีเดียว

แต่ว่าปอคกี้นั้นจะต้องเป็นปอคกี้ที่เตรียมนะครับ ไม่ใช่วิ่งไปซื้อเอาตอนนั้นแหละ เห็นหน้าแล้วนึกได้ ไม่เอา


ทำไมถึงต้องเอาปอคกี้มาให้ มันเป็นความรักยังไง
ก็คือ หลังจากนี้แล้ว โรว์คงไม่ได้ออกไปเจอเพื่อนๆบ่อยๆ เพราะฉะนั้น เราจะไม่เจอกันบ่อยแน่นอน แถมจะเจอกันครั้งต่อไปเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แถมเวลามีถึงตั้งปลายปี เพราะฉะนั้นมันคงจะดีใจน่าดูที่มีคนจำสิ่งที่เราพูดได้ (อย่างน้อยก็มีคนนึงที่คิดเหมือนกัน ใช่ม่ะ)
กว่าจะเจอกัน คงลืมไปแลวล่ะ ว่าเคยพูดอะไรไว้ เพราะงั้น ถ้ามีคนเอาไปให้ก็น่าดีใจจะตาย ปกติโรว์จะกินปอคกี้แค่สองรสเท่านั้น แต่คราวนี้ไม่ว่าคุณจะให้อะไรมา โรว์จะหม่ำมันด้วยความยินดีครับ (ถึงแม้จะอยากขย้อนก็ตามที) เพราะโรว์อยากได้ความรัก ไม่ใช่ปอคกี้นะ มันจะเหมือนว่า คนที่ให้เนี๊ย เค้าคิดถึงเรานะ ไม่ได้ลืม แค่นั้นก็น่าดีใจแล้ว
ทำไมถึงชอบให้จำได้นะเหรอ ก็แน่นอน ถูกลืมบ่อยนี่นา... โรว์รักตัวเอง รักคนอื่น ก็เลยอยากให้คนอื่นรักเรามั่ง
เคยมั๊ยละ ที่อุตส่าห์เทคแคร์ ใส่ใจ เราเองก็ไม่หวังอะไรหรอก แต่สิ่งที่โดนทำด้วยคือการปล่อยให้เป็นหมาหัวเน่า แบบว่าโรว์เลิกทำแล้วเหมือนกันแบบนั้น รักตัวเองก่อนดีที่สุด

ยิ่งถ้าช่วงที่เราลืมไปแล้ว แล้วมีคนเอามาให้ มันน่าดีใจขนาดไหน ใช่ม้า เข้าใจใช่ป่ะ

ของตอบแทนสำหรับปอคกี้ตอนแรกว่าจะให้ของ แต่คงไม่มีปัญญา เอาเป็นว่าความรักจากโรว์ตอบแทนละกัน กอดแน่นๆ ดีมั๊ย อิอิ เพราะงั้น คนให้ เตรียมใจโดนกอดสิเนอะ

อนึ่ง โปรเจ็คนี้ไม่ใช่โปรเจ็คทำบุญนะคับ โรว์ไม่ได้อดอยากปอคกี้ ขอแค่คนที่มีใจจะให้เพราะรัก เพราะเอ็นดู แล้วก็จำคำพูดโรว์ได้เท่านั้น
ถ้าคิดว่า แม่ง ไมตูต้องซื้อให้ฟร่ะ อันนั้น อย่าให้เลยครับ โรว์มีตังส์ซื้อกิน

อย่างว่ากครั้งว่า ไม่บังคับ

ก็ขอขอบคุณทุกท่านที่สนใจ โรว์คาดหวังปอคกี้จากใครบางคนอยู่ อยากให้ใครสักคนทำเพื่อเรา แต่สำหรับใครหลายคน โรว์ไม่คาดหวัง เพราะรู้ครับว่าไม่สำคัญ แค่ปกติที่ทำกับเราก็รู้แล้ว ว่าไม่เคยเห็นเราอยู่ในสายตา อย่าฝืนเลยนะ

ฝากบอกต่อกันสักนิดนะครับ บอกไปให้คนที่รู้จักโรว์ ขอบคุณจริงๆ แค่คุณๆอ่านก็ดีใจแล้ว ฮ่าๆๆๆๆ

แล้วเจอกันครับ สักวันเนอะ แล้ว ใครอยากเอาโปรเจ็คนี้ไปใช่มั่งก็ไม่ว่ากันนะครับ มันก็น่ารักดี แต่บอกกันนิดนึงน่าจะดี (จะมีใครจิตแบบแกมั่งล่ะ -- คนอ่าน)


สำหรับคนที่ยังไม่รู้ โรว์เปลีนบลอคแลวนะครับ แต่ยังไม่ได้แก้ลิ้งค์ในเว็บเลย ตามลิ้งค์นี้ไปได้เลยฮะ

www.bluecafe.exteen.com

วันก่อน เราบอก "ฃอบ" เพื่อนคนนึงของเรา

มันทำให้เรา เสียใจมากที่พูดมันออกไป

ตอนนี้ เพื่อนเรา เย็นชา กับเรามาก

อยากบอกให้รู่ว่า เราเสียใจ ไม่ได้เสียใจที่ นายไม่ชอบเรา แต่เสียใจที่นาย

ไม่ใช่คนเดิม

ถ้านายเข้ามาอ่าน เราอยากบอกนายว่า "เราขอโทษ"

จริงๆเราคิดแค่ขำขำ แต่ดูเหมือนว่าแม่แต่ชอบ แค่ขำขำ สำหรับนายมันก็

ไม่ได้ anyway ... I'm so sorry

สอง สาม วัน มานี้ที่เราคุยกัน นาย ทำร้ายจิตใจเรามากมาก ขอบอก

เรายังรูสึกกับนายเหมือนเดิม นะ ชอบในฐานะเพื่อน

แต่เราคิดว่า เรากับ นาย มันคงเป็นแบบเดิม ไม่ได้แล้ว ใช่มั้ย

เราไม่รู้ว่านายคิดยังไง แต่ที่นาย ทำ และพูด มันทำให้เรารู้สึกว่า นายต้อง

การให้เรา " leave u alone" so i will

นายบอก ไม่อยากให้ความหวังเรา อยากให้เราเลิกชอบนาย ถ้าที่นายเป็น

แบบนี้ เพราะ ต้องการให้เราเลิกยุ่งกะนาย ตกลง .. เราจะไม่ยุ่งกะนายอีก

ถ้าที่ผ่านมาเรายุ่งกับนายมากเกินไป เราขอโทษนะ ..

อยากให้รู้ไว้ ว่า ต่อไปนี้ที่จะไม่ยุ่งกับนายอีก ไม่ใช่เพราะนายไม่รับรักเรา

แต่เพราะนายไม่เหมือนเดิม

อา ไม่ได้เขียนบลอคมานาน ว่าจะย้ายบลอคตั้งนานแล้ว แต่ช่างเถอะ ไว้มีเวลาค่อยทำ
ว่าจะมาเขียนบลอคอย่างอารมณ์ดี ก็มีสิ่งที่ทำให้หัวเสียอีกจนได้ แย่ๆๆ

ผมขอบอกไว้ตรงนี้เลยนะครับ ผมเกลียดคนที่ชอบอะไรก็ขอแค่หน้าตา เกลียดมาก แลวอาณาเขตของผม ใครก็อย่ามายุ่งด้วย คุณอยู่โลกของคุณผมไม่เคยยุ่งเพราะฉะนั้น อย่ามายุ่งกะโลกของผม เด็ดขาด

อ๊า คนที่เข้ามาอ่านบลอคอย่าเพิ่งตกใจน้า ผมไม่ได้พูดถึงพวกคุณ ด้วยความสัตย์จริง ผมพูดเพราะผมพูดกะเจ้าตัวไม่ได้เลยมาลงที่นี่เอา ไม่เกี่ยวกับคุณๆเลยแม้แต่น้อย

แล้วไหงบลอควันนี้ภาษามันเป็นอย่างนี้น้า....
อา คร้าบ โรว์จังหาเวลาแว้บมาเขียบบลอคได้แล้วเน้ออออ ก็แค่แว๊บมาแบบว่า ไม่ให้ลืมกัน บวกกะเอาฟิคมาฝากคร้าบ จริงๆมีสามอันแต่วันนี้เอามาได้แค่สอง
ว่าแต่ url อยู่ไหนหว่า

Sugar-coat

Kou-chan no nemurenai yoru



อา ใช่ จะเล่าเรื่องเมื่อเร็วๆนี้ให้ฟัง ก็ไม่มีอะไรมากหรอก เพียงแต่รู้สึกว่าเค้าเป็นคนดี อิอิ ก็เพื่อนเรา ชื่อฮิเดะครับ
เมื่อพฤหัสก่อน โรว์ไปเรียนโดยที่ใส่ชุดนักศึกษาชายไป เค้าก็มาคุยกะโรว์ คุยไปคุยมา ก็บอกว่า เนี๊ย แต่งแบบนี้แล้วเหมือนผู้ชายเลยเนอะ โรว์ก็เกิดอาการหน้าเสียไปเล็กน้อย คือ การแต่งชายแล้วดูเหมือนผู้ชายก็เป็นสิ่งที่ควรจะยินดีในฐานะนักคอส โรว์เองก็ไม่ได้ใส่ใจอาราย แต่ก็รู้สึกแป๊กๆ ไปเหมือนกันว่า โอ้ นี่ขนาดผู้ชายยังว่าตรูเหมือนผู้ชายอีกหรือ นิดนึงง่ะ แต่ก็ไม่ได้อะไรมาก หลังจากนั้นก็คุยกัน ไม่มีอารายเกิดขึ้น (นอกจากที่ฮิเดะจะทำให้โรว์ช็อคกับคำว่า ขยะแขยง พวกเกย์แล้วก็ถือว่าไม่มีอาราย)
วันรุ่งขึ้น ตอนบ่ายๆ โรว์ได้รับโทรศัพท์ พอหยิบขึ้นมาดู ฮิเดะ อ้าว โทรมาทำไมนี่ ไม่มั่นใจว่าจะคุยรู้เรื่อง แต่ก็รับ ปรากฎว่าเค้าโทรมาขอโทษเรื่องที่บอกว่าเหมือนผู้ชาย เล่นเอาโรว์อึ้งไปทีเดียวละครับ ก็แบบว่า ถ้าเป็นทั่วๆไป คงจะไม่มีใครใส่ใจหรอก ยิ่ง ถ้าเป็นเพื่อนผู้ชายโรว์ที่เคยมีนะ มันคงด่ายิ่งกว่านี้ง่ะ ก็เลย รู้สึกว่า เออ เค้าเป็นคนดีจัง แค่นี้แหละ
แต่บอกตามตรง การคุยโทรศัพท์กะฮิเดะ ยังไม่ถือว่าประสบความสำเร็จนัก เพราะทั้งเสียงรบกวน และสัญญาณขาดๆ ทำให้โรว์ไม่ได้พูดอะไรมาก เอาล่ะ ตอนนี้ก็พยามต่อไป อิอิ

ทั้งๆที่มีอะไรอยากเล่าตั้งเยอะนะ แต่มันดั๊นนน นึกไม่ออกซะนี่ เอาเถอะ งั้นก็แค่นี้ก่อนแหละ อย่าลืมอ่านฟิคเน้ออออ แล้วเม้นท์ด้วยละ

ตอนนี้เราอยากจะบอกว่า

เรามีความสุขมากเลยที่ได้คุยกะแนน ได้รู้จักกะแนน คนๆแรกที่คุยกะเราได้ถูกคอขนาดนี้ รักแนนจัง

อาจจะงงกันได้ ไหงอยู่ๆมาบอกรักแนน เราคุยกะแนนอยู่แล้วเราก็แค่รู้สึกรักแนนเท่านั้น ก็เลยอยากบอก ให้(โลก)รู้ รอแนนมาอ่าน 5555

มาเข้าเรื่องกัน
casting เฮียวเทประกาสแล้ว อ๊ากกกกก

อยากจะพูดอะไรมากกว่านี้ แต่ไม่ได้แล้ว ปีศาจในตัวเรามันกะลังอาละวาด เพราะฉนั้น ไม่ควรพูดอไรมาก เพราะอาจจะหลุดอะไรไม่ดีๆได้ ไปก่อนนะคับ
(5 บรรทัดแรกคุยตอนยังดี แต่ทิ้งไว้นานอารมณ์เปลี่ยนแปลง)

ไม่ได้ออนมานาน ไม่ได้เขียนบล็อคมานาน งานก็เยอะ เวลาก็ไม่มีร้อนก็ร้อน ทำจนจะบ้าตายอยู่แล้ววว โวยวายจนพี่สาวต้องพามาบ้านข้างๆเพื่อเช็คเมลล์
เพราะโทรศัพท์ที่บ้านเสีย เซ็งๆๆๆๆๆๆๆ มีเรื่องอยากเม้าท์เยอะมากกกกก เรื่องแรกเลยก็เรื่องบ่น

เรื่องโทรศัพท์บ้าน เมื่อวันก่อนนู้น พี่เราโทรไป คือบ้านเราขอโทรศัพท์มา 2 ปีแล้ว แต่ไม่ได้ซักทีก็เลยโทรไป ปรากฎว่าเค้าบอกว่า ส่งจดหมายมาแล้ว(ตอนมันมีคู่สายว่าง) แต่ไม่ได้ให้ตังส์เค้า เค้าเลยยกเลิกไป อ๊ากกกกกกกกก โมโห คือเราน่ะ จะเกลียดสถานะการแบบนี้มากเลย คือ การที่เราต้องการมากๆแล้ว แต่กลับทำอะไรเพื่อมันไม่ได้เลย ได้แต่นั่งรอ เกลียดจริงๆ อย่างน้อยถ้าได้พยามก็ยังดีฟร้า

เอาเหอะ พูดไปตอนนี้ก็ไม่ได้อะไร คราวนี้มาพูดเรื่องที่โรว์อยากพูดที่สุดดีกว่า
บุกิมิว หรือ เทนนิมิว ไซส์ ยามาบูกินั้นเองงงงงงง โร่ โร โร๊ โร๋ (เลียนแบบมาจาก ด่า ดา ดา ด๊านน ของ ทาอิจิ จ้า)
หึหึ ก่อนอื่น เหมือนเดิมเลย ต้องขอบใจแนนจริงๆ ที่ทำให้เราได้ดูมัน อีกครั้ง และก็รบกวนต่อๆไปด้วยนะ อิอิ

เตือนความจำกันนิดนึงว่า บุกิมิวนั้น เปลี่ยนเซ็ทนักแสดงทั้งหมด เป็นเด็กใหม่ ที่พูดกันตรงๆว่า หน้าตานั้น ไม่ค่อยดี(บางคนน้า) อันนี้ก็เป็นตอนที่เรายังไม่ได้ดูน้า ข่าวคราวเฉยๆ จะได้รู้ว่า ความเปลี่ยนแปลงของความคิดของเรา

ตอนแรก เห็นแล้ว กรี๊ดดดดด ไม่อาววววววววว ม่ายหล่อเล้ยยยยยย แต่ก็มีที่ดูดีอยู่ 2 คน คือ ฟูจิกะ เทะสึกะ (จำไว้น้า ว่า คนเล่น ฟูจิ ชื่อ ไอบะ ฮิโรกิ ส่วนเทะสึกะ คือ ชิโรตะ ยู หรือ ชิโรตัน)

ส่วนrival school ที่มาคราวนี้เป็นเซย์รุ และบุกิ เซย์รุเซ็ทเดิม บุกิ เด็กใหม่ทั้งหลาย ตอนเห็นเรา แบบว่าโห... เซ็นโงคุซัง ไม่น่ารักเลยยย ทาอิจิก็ดูไม่เหมาะ เพราะตัวสูง นอกนั้นจะธรรมดาน้า

แต่พอเราได้มาดูแล้ว เอาล่ะน้า เตรียมตัวพบกะการสปอย เหอะๆๆๆ (มีเวลาไม่มาก ห้ามโม้นานเลยเรา กรี๊ด อยากโม้)

เนื้อเรื่องเปิดตัวด้วยอาคุสึออกมาอัดตัวประกอบ จากนั้นก็เริ่มที่ตอนวิ่งของเหล่าสมาชิกตัวจริง ตรงนี้ทำได้น่ารักมากๆ อย่างที่เราเคยบอกไว้คราวก่อนว่า มิวนี้ เน้น สนุกสนาน น่ารัก (คงเป็นเพราะว่า แค่เห็นหน้านักแสดงก็ฮาแล้ววว) ทำได้เหมือนอ่ะ ตอนวิ่ง พอเห็นท่าวิ่งแล้ว.. เหมือนฟร่ะ ทำแล้วนึกออกเลยอ่ะ เพลงก็จะเป็นตอนวิ่งบวกกะแนะนำคาร์แรคเตอร์ แล้วก็จะเป็นอาคุสึออกมา อีกที ที่ตีลูกอัดใส่เจ้า อิจิเน็นทรีโอ เรียวมะออกมาช่วย เพลงของอาคุสึขึ้น มีแบ็กเป็นเรียวมะตอนที่อยู่ห้องชมรม ทำหน้าน่ารักบอกว่า ผมหกล้มฮะ(แปลเองเลย ฮา) จบเพลงก็ไปที่คอร์ท
ตอนฟูจิเรียวมะแข่งกัน เพลง(แปลโดยเจ้ากิ ขอโทษนะ เรายังโง่อยู่)shori no kami wa dochirani hohoemu? จะเหมือนกับว่า นางฟ้า หรือเทวดา อะไรประมาณเนี๊ยแห่งชัยชนะ จะไปวิ่งอยู่บนคอร์ทของใคร
แข่งไป ระหว่างนั้นก็ แฟล็ชแบ็คไปที่ตอนแข่งกะยูตะ ก็เป็นยูตะออกมา แล้วเพลงของยูตะ โดยมีแด๊นเซอร์เป็นเด็กเซย์รุที่เหลือ ขอบอกว่าทำได้ดีมาก มันอาจจะไม่ได้ดูมีพลังเหมือนคราวของเซย์รุเอง แต่ทำได้ดีจริงๆ หนูแฝด อัพความน่ารักขึ้นเยอะ จากนั้นก็เป็นเพลงของเรียวมะ เพลงเดิมอ่ะ ชื่อเพลงว่าอารายยน้า ore wa oeni ikuyo ใช่มั๊ยน้า ขอโทษที เราจำชื่อเพลงได้ไม่หมดล่ะ เพลงนี้ ช่วงท้ายเพลงจะเป็นฟูจิออกมาพูแล้วก็สับตัวไปแข่งในทีสุด
แผ่นนี้เน้นที่แฟล็ชแบ็คก็เลยมีการว่า ออกมาร้องเพลงแล้วรีบกลับไปแข่งเยอะ ทำได้เนียนดี ใช้ไฟเข้าช่วย แต่ไปอันนี้สว่างไปหน่อยนะ ตอนที่ใช้สป็อตไล้ท์ด้านหน้า เลยไม่ค่อยเห็นหน้าเรียวมะเท่าไหร่ แต่ไอบะที่ทำท่าคว่ำหมี ทำได้โอเคเลยล่ะ เสียที่ว่าชอบทำเก็กแมน เสียงเลยแมนมาก ดูเข้มเกินไป น่าจะทำเสียงเซ็กซี่กว่านี้ แต่แค่นี้เราก็หลงจะแย่แล้ววว (เอาเนื้อเรื่องก่อนนะ แล้วจะคอมเม้นท์ให้ฟังอีกที)
แข่งยังไม่เสร็จก็ตัดไปที่คู่เทะสึกะโมโมะ มีเพลงของโมโมะเพลงนึง คือช่วงที่กะลังปลุกลูกฮึดไปแข่งกะบุโจ ออกแนวสนุกๆเหมือนเบิร์นนิ่งเลย เด็กเซงาคุที่เหลือเป็นแด๊นเซอร์อีกแล้ว ใช้ซะคุ้มเลย
แข่งเสร็จ ฝนก็ตกใช่ม้า ตรงช่วงที่เทะสึกะกับฟูจิคุยกันประมาณว่า นายก็รู้สึกอย่างนั้นใช่มั๊ย ตอนที่แข่งกับเอจิเซ็น จริงมันจะมีประโยคก่อนหน้านี้ แต่จำแปลไม่ได้แล้ว เดี๋ยวจะกลับไปอ่านใหม่(ฮา) ตรงประโยคก่อนนี้ไอบะทำได้เยี่ยม คือสามารถเยบได้ดังฟูจิ แต่พอหันหน้ามาพูดประโยคที่ว่า นายก็เป็นแบบนี้เหมือนกันใช่มั๊ยกับเทะสึกะ หลุดเลย มันดูหลัลล้า เกินปายยย
จากนั้นก็เดี่ยวของบุโจ ที่มีคสวามหมายเพลงน่าจะซึ้ง ดูจากการเต้นแล้วก็น่าจะเป็นารให้กำลังใจไม่ให้ยอมแพ้มั๊ง เพราะทั้งเรียวมะและไคโดต่างก็ชนกำแพงกันทั้งนั้นนิ (ชนกำแพงคือ วิ่งไปแล้ว ทำท่าเหมือนกับชนอะไรซักอย่างแล้วล้ม ทำได้สวยมาก ชอบท่าล้มของยูยะอ่ะ)
ต่อจากนั้นก็จะเป็นฉากทากะซังคุยกะอาคุสึ แล้วถูกเอาน้ำราด คือ ราดจริงๆ แต่เป็นน้ำเปล่านะ ไม่เยอะหรอก จากนั้นก็เพลงของอิจิเน็นทรีโอ้ ที่ มาเล่าถึงการแข่งของฟุโดกะกิงขะ น่ารักดี อิจิเน็นทรีโอ้ อัพเลเวลมากกกกก เต้นเก่งขึ้นมากกกก ท่าเต้นก็สุดๆไปเลย มีแนะนำยามาบุกิไปในตัว จากนั้นก็... อะไรต่อน้า
อ๋อ... รู้สึกว่าจะเป็นยูตะในชุดไปรเวท(อาจจะเรียงผิดไปบ้าง จำไม่ได้อ่ะ) เดินออกมาพร้อมกับเสียงริงโทนน่ารักๆที่ตอนนี้ เจ้ากิอยากได้ใจจะขาด เป็นเพลงประจำของเซย์รุอ่ะ น่ารักมากๆเลย แล้วยูตะก็รับขึ้นมา ทำท่าว่า แหม... พี่เองเหรอครับ (ah... aniki da...) ประมาณนี้ ดูแล้ว เฮ้ยย แอบวาย แล้วเป็ดที่คราวนี้ผมกระดกมากก เป็นลอนเลยแอบฟังโทรศัพท์อยู่แล้วก็เล่เข้าไปหา ผู้หญิงเหรอ ผู้หญิงใช่มั๊ย แฝดตามมาสมทบด้วยหน้าน่ารักๆ พูดอะไรไม่รู้แปลไม่ออก ยูตะก็บอกว่า ไม่ใช่ซะหน่อย พี่ชายตะหาก ตอนที่สายมันหลุดไป อาคาซวาว่ากับคาเนดะออกมา ก็พูดอะไรไม่รู้เกี่ยวกับมิสึกิ หันไปถามคาเนดะว่า มิสึกิทำไมไม่มา ได้คำตอบว่า ไปโตเกียวทาวเวอร์ (ไปทามมายยย แต่ตอนที่ เราไปอ่านรีวิวของคนไปดูมา มันตอบกันคนละอย่าง เพราะงั้นมันคงจะเปลี่ยนไปเรื่อยๆ เราว่าอีกอันที่ได้ยินมาน่ารักกว่า -- เจ้าบ้าอาคิซาว่า ชั้นจะไปรู้ได้ยังไงเล่าว่ามิสึกิไปไหน ทำไมต้องถามคำถามแบบนี้กับชั้นด้วย--)
จากนั้นก็ไปที่เพลงรวมมั๊ง รวม 3 โรงเรียนชื่อเพลง ikuze (ลำดับที่เรียง มีอาการมั่วได้ทุกเวลา) เต้นได้น่ารักมาก ท่าเต้นออกแนวน่ารัก น่าเต้นตาม ปลายเพลงนี้ก็เริ่มดับเบิ้ล2 แล้ว ไม่มีอารายมาก
แล้วก็เป็นฉากของทาอิจิที่มาสืบข้อมูลเรียวมะ ทาอิจิเดินมาแล้วก็(ดึง)ผ้าคาดผมลงมาปิดตา เดินไปเตะเรียวมะเข้า แล้วมาขอโทษจากนั้นก็เห็นว่าเป็นเด็กเซงาคุเลย บอกว่าเรียวมะเนี๊ยน่าชื่นชมมาก (เรียวมะเขินน) แล้วไปถามท่าไม้ตาย ยูยะ เขินได้น่ารักมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ถามสไตส์ที่เล่น แล้วก็ส่วนสูง ตอนถามส่วนสูง ยูยะทำท่าอาย(มากกว่าเขิน)แล้วตอบเสียงเบาๆ ระหว่างที่ถามทาอิจิก็จะยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ เรียวมะก็ถอยหนี สงสัยนี่จะเป็นสาเหตุการเขินของเรียวมะ แล้วก็จะมีช่วงที่ผ้าปิดตาตกลงมาอีกครั้ง เรียวมะก็พูดด้วยสีหน้าน่ารักว่า ก็บอกแล้วว่าให้เอาออก ยูยะทำหน้าน่ารักมากๆ
ต่อกันที่ ดับเบิ้ล1 ตอนประกาศชื่อ ก็มีไฟส่องมายังทีมเซงาคุ แต่ไม่มีให้บุกิ แถมมีเสียงแต่วแว่ว ตลกๆอีก โออิชิก็ส่องดู มองไม่เห็น(mienai) jimi's ก็ อยู่นี่ (kokodayo) (Jimi's คือคู่ของยามาบูกิที่ใช้สัญญาณมือเก่งๆแต่ไม่เด่น ถ้าแปลชื่อออกมาตามคอมมิคของเนชั่นคงจะเป็น คู่หูนิ่มๆ แต่ไม่หงิม อะไรไม่รู้ที่เซ็นโงคุเรียกอ่ะ เราไม่แน่ใจฟร่ะ ไม่ได้อ่านภาคญี่ปุ่น) แล้วเพลงก็เริ่ม เป็นเพลงของjimi'sเลย น่ารักมากๆ เซ็นโงคุ นั่งโยกตามแล้วก็จะมีช่วงที่ไปเล่นกับคนในทีมแล้วมาเต้นด้วยกัน เต้นไปดีดนิ้วไป โ ค ต ร น่ารัก เลยยยยยยยยยย ใกล้ๆจบเพลงก็จะได้เห็นฟูจิลากเทะสึกะขึ้นมาสอนเต้นด้วย
จากนั้นก็แฟล็ชแบ็คไปที่ตอนแข่งเซย์รุ แล้วก็ขึ้นเพลงของgolden pair -- good combination มีดับเบิ้ลของเซย์รุกะบุกิมาเต้นด้วย น่ารักมากกกกก ออร่าเลิฟของคู่ของเซย์รุแบบสุดๆ โดยเฉพาะเป็ดกะแฝด (คำถามน่ากลัววว -- เป็ดกะแฝดใครเป็นอุ ใครเป็นเสะ เผลอจินตนาการไปล่ะ น่ากลัวเลยหละ)ท่าเต้นน่ารักสุดๆ
แข่งเซ็นโงคุโมโมะ ไม่มีอารายมาก
จากนั้นก็เป็นการแข่งของเรียวมะอาคุสึ ดุเดือดเผ็ดมัน ก็จะมีเพลงที่จะหมายถึงประโยคที่ว่า ความดึงดันของอาคุสึกับความห้าวหาญของเรียวมะ (yuki VS (n)ichi ไม่ชัวร์ ฟังไม่ออก) น่ารักอีกแล้ว เพลงอ่ะ แล้วก็แข่งจบ อาคุสึก็ออกจากคอร์ทไป ทาอิจิวิ่งตาม เปลี่ยนฉาก
ไปเป็นตรงที่ ทาอิจิ วิ่งตามอาคุสึไป (ตรงนี้เป็นเพลงช้าๆ ฟังซึ้งๆ) ก็ตามหนังสือเป๊ะๆเลย ไปเปิดอ่านเองนะ ถึงเราจะจำได้แล้วก็ตาม ชอบมากตรงที่ ทาอิจิ พูดว่า อย่าเลิกเลยนะฮะ (yamete kudasai--ให้ไว้ เพราะชอบประโยคมากเลย) กะตรงที่อาคุสึเรียกชื่อทาอิจิ ด้วยความรัก แล้วทาอิจิก็จะบอกว่า ผมเองก็อยากจะไปยืนบนคอร์ทเหมือนกัน (ตรงนี้ เราฟังได้ไม่หมด ยาวไป) ไม่สิ ผมจะต้องไปยืนอยู่บนคอร์ท (iye tachides(u)) จากนั้นก็... เป็นเพลงสุดท้าย ใช้เพลงแรก รัน รัน รัน เป็นเพลงปิด แต่ตัดช่วงแนะนำตัวออก แล้วก็จบ
curtain call จะรวมไว้กับคอมเม้นท์เลยเน้อออ จบๆๆๆๆ
ที่น่าเจ็บใจสุดๆ จาก back stage ก็คือ ครั้งที่ทำดีวีดีนี้ หายไป 1 คน เลย หายไปทั้งคนเลยนะ กับตอนเริ่ม ไม้แร็คที่วางเรียงกันแบบนั้นหายไปไหน!!! โกรธง่า!!! ไม่ใช่แค่นั้น รอบสุดท้าย ยังมี ทาอิจิ ร้องไห้ตอนที่บอกอาคุสึว่าอย่าเลิกเล่นเทนนิสเลยนะฮะ อ๊ากกก ตรูอยากดูรอบนี้เฟร้ยยยยยยยย โมโห!!!!! แย่มาก แถมแต่ละคน ร้องไห้กันใหญ่ น่าร๊ากกกกกกกกก (ทำท่ารูปหัวใจที่เลียนแบบมาจากเซ็นโงคุ)

เอาล่ะ ใช้เวลามานานเกินไปแล้ว ต้องรีบ เดี๋ยวโดนด่า
คอมเม้นท์คนแสดงครับ
ยูยะ พัฒนาฝีมือขึ้นอีกแล้ว แถมตอนจบ(หมายถึงcurtain call) ก็ทำน่ารักมากกกกกก เหมือนจะส่งจูบ จูบจากคนนี้ กระโดดรับเลยย
ชิโรตะ คนนี้ อื้มม ก็โอเคน้า แต่ไม่ค่อยเหมือนเทะอ่ะ แบบว่า ผมข้างหน้าน่ารำคาญจริง เดี๋ยวเจี๋ยนซะเลย แต่ก็โอเคครับ หลุดหลายที่ แบบว่า เทะสึกะไม่ทำแบบนี้.....
ฟูจิ ไอบะจัง ขอบอกว่า หล่อมากกกกกก สวยด้วย ตัวแบบว่า เหมือนกระดาษ จะหัก คิเมะจังตัวเล็ก แต่ไม่บางขนาดนี้ เห็นได้ชัดว่าเสื้อโคร่งงง แถมสูงอีกตะหาก ก็เลยดูโ ค ต ร บางเลยยย ดูท่าน่าจะหนักแค่ 40 เองมั๊ง แต่ไม่รู้น้ำหนักที่แท้จริง จะไปสืบมาให้ อิอิ เสียงเข้มเกินไป แต่น่ารักดี ชอบเสียง
โมโมะ หน้าบวมมากกกกกกกกกกกกก
โออิชิ เสียงหยังกะอิจิเน็นทรีโอ้แนะ
อินุอิ ดูเตี้ยป้อมไปทันตาเลยเมื่อเทียบกับคนอื่นที่สูงพอๆกัน
เอย์จิ ดูแล้วจะนึกถึงเอย์จิในเล่ม 1 ดูเอ๋อๆ แต่น่ารักดี ยิ้มแล้วน่ารัก
ไคโด ถือว่า โอเค แต่.. บทยังไม่เยอะเลยไม่ค่อยรู้อะไรมาก ดูน่ารักๆ
ทากะซัง งืมมม ไม่ค่อยทากะเลยอ่ะ แต่ก็โอเคน้า
อันนี้จะเป็นรวมๆเลยนะ เด็กพวกนี้ส่วนมาก(เน้นว่า ส่วนมาก)จะมาจากWE เพราะงั้นเต้นเก่งมากกกกก ทุกคนเลยแหละ ปฏิกิริยาตอบรับ เร็วมากกกกกกก โยนไม้กันแบบสุดๆ การเต้น ก็ดี ไอบะ จะใช้ขาได้เก่งมาก เพราะขายาวทำให้ดูสวย นอกนั้นที่พูดได้เต็มปากมากๆคือ ไอ้พวกนี้ มันบ้าทุกคน แต่พอตอนที่ไม่แต่งก็น่ารักกันทุกคนเลย (แต่งแล้วแย่ลงว่างั้น...) พิสูจน์ได้จาก photo set ของ dream lives2
อา ช่าย ลืมบอก ว่า เทะสึกะ กะฟูจิน้า แอบเปิดโลกส่วนตัวด้วยยย ที่เก้าอี้ข้างคอร์ท นั่งไหล่ชิดกันสองคน แถมไม่มีใครกล้านั่งอีกตะหาก (มีแต่ดอย์จิที่กล้านั่ง กับโมโมะที่ได้นั่งเพราะบาดเจ็บ)
แต่บอกเลยจริงๆว่าเด็กใหม่พวกนี้ ทำงานกันหนักมากใน ช่วง3เดือนที่ผ่านมา (ประมาณนี้อ่ะ) ไม่งั้นคงไม่สามารถทำได้ขนาดนี้ การร้องการเต้นให้ไปเลยเต็มที่ ท่าเก่า(จะมีเพลงที่ใช้ท่าเก่าเต้น)ก็ทำได้ดีมาก ทีเดียว

ส่วน rival school ก็น่ารักเช่นเดียวกัน เริ่มที่ เซย์รุ เคสติ้งที่คุ้นหน้าคุ้นตา (ใครยังไม่คุ้น หา! หา!! หา!!!)
คราวนี้มากัน 4 คน ยูตะ อาคาซาว่า คาเนดะ เป็ด แฝด น่ารักขึ้นมากทีเดียว ความสามัคคีในกลุ่มเพิ่มขึ้นเยอะ แสดงให้เห็นถึงความรักของแต่ละคน อย่างที่พูดไว้ข้างบน ความรักมันออกมาให้เห็นทางสายตา ตรงนี้ เซงาคุก็ไม่แพ้เหมือนกันน้า อาจจะเป็นเพราะต้องทำงานหนักร่วมกันมานานก็เป็นได้ แต่ละคนก็ต้องช่วยกันsupportกัน เพราะฉะนั้นก็เลยเห็นได้ว่าทุกคนในมิวรักกันดี ตรงนี้แหละที่ทำให้เรารักมิว แล้วก็ยืนยันได้ว่า เรารักมิวเพราะปริ๊น รักมิว เพราะเป็นมิว ไม่ใช่ แค่หน้าตาดีหรืออะไร เราน่ะ ไม่ค่อยชอบหรอก พวกที่ ว๊าย กี๊ด หล่อ ขอชอบหน่อยละกัน หมายความว่าไม่หล่อ จะไม่ชอบใช่มั๊ย อย่างนั้นแปลว่าไม่รักกันจริง ก็ไม่ต้องมาคุยกัน ถ้าไม่ชอบเราไม่ว่า แต่ถ้าไม่รักกันจริงก็ ขอร้อง อย่ามาคุยเลย อ๊ะๆ นอกเรื่องต่อๆ
คราวนี้มาที่ยามาบูกิกันมั่ง เคสติ้งที่หลายคนอาจจะยังไม่เคยเห็นหน้า หึหึ ดูตอนแรกก็ไม่หล่อร๊อกกก
อย่างอาคุสึเนี๊ย หน้าจะเหี้ยมๆ (ต่างกับตอนไม่แต่งที่ดูเด็กๆมากเลยล่ะ) ตัวสูงดีอ่ะ
แต่ที่เราประทับใจมากคือ สองคนนี้ ทาอิจิ ดัน กับเซ็นโงคุ เริ่มที่ทาอิจิ จริงๆ เราแอบหมั่นไส้มันในอนิเมนิดหน่อย ตรงที่แอบเลียนแบบเรียวมะ แต่พอเห็นทาอิจิในนี้ ตอนแรกก็บ่นๆอยู่ แล้วได้ดูรูปจาก bromide โอ๊ววว รอยยิ้มเธอดังดวงตะวันมากเลยยย ยิ้มได้งามมากกกกกก มันไม่ออกแววยิ้มสวยอย่างคิเมะหรือชิโอะ แต่จะออกน่ารักอ่ะ (อ๋อ เจ้าหนูนี่ชื่อ ทาอิจิ เราเคยเอารูปมาลงให้เมื่อนานมาแล้ว อายุ ยังไม่ 15 เลยมั๊ง จำไม่ค่อยได้) แล้วพอในมิวเนี๊ยยย ยิ้มได้ น่ารัก ดูไปดูมาเหมือนมีปะป๋เป็นอาคุสึ ป๋าครับ อย่าโกรธนะ อะไรประมาณนั้น ท่าประจำก็ทำน่ารักมาก กอดสมุด แต่พอโดนอาคุสึโยนสมุดทิ้งก็เลิกกอดเลย (แอบมั๊ยล่ะ)
คนต่อมาเซ็นโงคุ เหมือนเดิม เห็นแล้วก็กรีดร้อง แต่พอมาดู พระเจ้า นายมันกวน... มากเลย ทำท่าท้าทายตลอดเวลา หน้าตากวน... สุดๆ แต่ยิ่งน่ารักใหญ่เลย เพราะไอ้หน้าแบบนี้แหละ เรียกได้ว่าเป็นอีกคนที่ยิ้มน่ารัก
ต่อมาเป็นมุโรมาจิ ถือว่าเป็นคนเก่งที่ไม่เด่น บทน้อยครับ เพราะไม่ได้แข่ง แต่จะมีช่วงที่เต้นตรงเพลงรวม โอ้ววววว เก่งมากกกกกกก สุดยอด --ตบมือแปะๆ--
ที่เหลือก็คู่หูjimi's ที่ไม่อยากจะเชื่อว่าได้เพลงเดี่ยว (ฮา) ถึงหน้าตาจะไม่ดี แต่ก็เก่ง มีคนนึงน่ารักดี ชื่ออะไรไม่รู้


แต่อย่างที่บอกคร้าบบบบ น่ารักมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก จริงๆน้า ใครอยากรู้ก็...
เจอกันวันที่ 23 คร้าบบบบบบบ !!!! ห้ามพลาด

จริงๆ มีเรื่องอยากโม้อีก แต่คงพอแค่นี้ก่อนแหละ

เฮ้ออ ตอนนี้เสียใจมากเลยยย
อายุ 20 ปีกะอีก 2 เดือน ก็มีเรื่องที่ไม่ได้ทำจนต้องเสียใจไปตลอดชีวิตแล้วล่ะ เศร้าๆๆๆๆๆ
แล้วคราวหน้า ถ้ามีเวลาออนก็จะ...มาคุยหน่อย เฮ้อออ กลุ้ม เจ็บคอ กะ ปวดหัวอีกตะหาก คราวหน้าจะเอาฟิคมาฝากด้วยน้า ไปละครับ

กะลังชื่นชมกับphoto set ที่ได้มา จะเอาไปอัด อิอิ

-------------------------------------------------------------------------
วันนี้มาอีกที แต่ยังอยากให้ทุกคนได้อ่านอันนี้เลยไม่ได้อัพใหม่ แต่editเอา
ที่วันนี้ได้มาเล่นอีกรอบ เพราะเมื่อวาน ข้อมูลที่เราเซฟไป พี่เราลบไปเฉยเลย เค้าก็เลยให้วันนี้มานั่งเล่นอีกรอบนึง

ก็เลยจะมาเพิ่มข่าวคราว ดรีม ไลฟ์ 2 ให้ (ฮา) ถึงแม้ช่วงที่เป็นวันแสดงเราจะไม่ได้เข้าเน็ทเลยก็ตาม (เจ็บใจ๊)
เอาล่ะ มาค่อยๆคุยกันถึง ดรีมไลฟ์กันดีว่า
Dream lives2 นี้ เป็นคอนเสิร์ต ครั้งที่ 2 ของเทนนิมิว แต่ เคสติ้งก็เปลี่ยนไปเกือบทั้งหมด แถมคราวนี้ rival school ก็มากันพร้อมหน้า ถึงจะขาดคนไปบ้างคนก็ตาม เริ่มที่คาร์แรคเตอร์กันก่อนเลย
เซงาคุ มาครบทุกคน แถมมีเรียวมะถึง 2 คนอีกตะหาก
ฟุโดมิเนะ มากันแค่ 4 คน ขาดโคนิตันไป (อิบุ ชินจิ) สงสัยอยากจะโซสึเกียวไปกับทีมเก่ามั๊ง อิอิ
เซย์รุ มากัน 5 คน ขาดเป็ดไป ไม่รู้เหมือนกัน ทำไมไม่มา ไม่ว่างมั๊ง แต่บอกได้เลยว่าเป็นเป็นคนนึงที่รักเทนนิมิวไม่แพ้ใคร เค้าก็เลยเอาตุ๊กตาเป็ดยักษ์ (แบบกอดเต็มแขนเลยอ่ะ) มาร่วมด้วย น่ารักมากทีเดียว
ยามาบูกิ มากันครบทุกคนคร้าบบบบบ
อิจิเน็นทรีโอ้ มาแค่สองคน แต่คุณจะสามารถเห็นโฮริโอะได้ทุกที่ ตั้งแต่การซ้อม และ photo set ที่ขายกัน ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงไม่มา น่าเสียดายๆ
**นอกเรื่อง-- ปวดหัวจังเล้ยยยยยยย**
แต่เรื่อง report เรายังไม่ได้อ่านเลยอ่ะ เอาไว้คราวหน้าดีกว่าน้า ตอนนี้สมองไม่แล่นเพราะอาการปวดหัว คราวหน้าคงจะมี อีเว้นท์มาเล่าให้ฟังกันด้วย สนม๊ายยยๆ
ตอนนี้เราก็กะลังรอซื้อ d-boys photo album อยู่ รักกันจริงก็ต้องอุดหนุนกันหน่อย แต่ยิ่งกรอบๆอยู่ จนตายแน่เลยงานนี้
อีกไม่กี่วัน bleach myu ก็จะแสดงแล้วววว อยากดู๊....
ช่วงนี้มีหลายคนกะลังพูดถึง hunterXhunter musical อยู่ เราก็เลยได้ข่าวมานิดหน่อยคือ
HXH นี้มีทั้ง หมด 3 ครั้ง 2ครั้งแรกเป็นมิวที่มี Takahashi Hiroki Kaidai Yuki+ คนที่ภาคกอร์นเล่น รอบแรกคิดว่าน่าจะเป็นตอนสอบฮันเตอร์ รอบสองคงจะต่อจากนั้น เพราะมีไปที่บ้านคิรัวด้วย รอบ สามที่ไม่ใช่มิว มันเป็น real stage หรือก็คือ ละครเวทีนั้นเอง (มิวปกติจะเท่ากับ ละครเพลงฮับ) HXH มิว จะมี Tuti หรือ คนเล่นโออิชิแสดงด้วย ได้ข่าวมาว่า แสดงถึง 4 บทเลยทีเดียว
ส่วย real stage คนที่น่าจับตามองมากที่สุดก็คือ คุโรโร่ real stage จะเป็นเรื่องเกี่ยวกับแมงมุม ใครที่ยังไม่เคยอ่าน HXH คงต้องไปลองอ่านดูนะ เราว่ามันสนุกแค่ช่วงแรกๆง่ะ หลังเริ่มเกินเลย ฆ่าตัวละครตัวเองอยู่ได้
ที่คุโรโร่น่าสนใจเพราะคนแสดงคือ โคนิตันของเรานั่นเอง เราได้เห็นโฆษณาตอนดีวีดีออกมาแล้ว ไม่ค่อยน่ารักเล้ยยยย แต่อยากจะเห็นตอนที่ใส่ชุดสูทธรรมดาแล้วเอาผมลงอ่ะ หึหึหึหึ

ตอนนี้เราก็กะลังพยามใช้เน็ทความเร็วต่ำๆของเราสูบของอยู่ ถ้าสำเร็จก็จะได้ดูกัน อิอิ

อิอิ งั้นไปก่อนดีกว่า... บายอีกรอบ อ่านให้สนุกน้า หรือว่า มันยาวน่าเบื่อเกินไปอ่ะ O.o

เรื่อง เรื่อง เรื่อง เรื่อง มีแต่เรื่องทั้งนั้น เรื่องนั้นเรื่องนี้ ทำให้ช็อคบ้าง ไร้สาระบ้าง ทำให้ท้อแท้ หมดกำลังใจ ทำให้ความหวังดับวูบ ทำให้ความคิดสับสน ทำให้ดีใจ ทำให้ใจเต้น ทำให้เกิดความรู้สึกดีๆ ทำให้เกิดความรู้สึกแย่ๆ แต่อะไรจะเกิดมนก็ต้องเกิด ทุกคนล้วนแต่ต้องมุ่งไปข้างหน้า อย่าย้อนถอยหลังเลย มันไม่มีอารายจะให้ดูหรอก

แล้วก็เริ่มบล็อควันนี้มาด้วยเรื่องไร้สาระ คนอย่างเรา ห่างไกลคำว่าสาระนัก

แล้วก็ขอบอกอย่างหนึ่งก่อนจะเริ่มพูดเรื่องอื่น

ฮาโหลลลลล วันนี้มาแบบอารมณ์ดี คึ คึ คึ ทำไมนะเหรอ ก็เมื่อกี้แว่บไปดู PV Dream lives มา อ๊ากกกก น่ารักจริงๆ โดยเฉพาะ ทาอิจิดันที่แสดงโดย คาวาคุโบะ ยูกิ กรี๊ดดด น่ารักฟุ้ยยย ไปสืบตอนเซงาคุซ้อมมาให้ คนสืบก็น่ารัก คนซ้อมก็น่ารัก ชอบมากเลยยยย อย่างที่บอก เพลงของแผ่นบุกิเนี๊ย น่ารักจริงๆแหล ยิ่งฟังยิ่งชอบ สงสัยคราวนี้ เค้าจะเอา JURI คนที่แสดงเป็นอาคุสึมาเดี่ยวกีต้าร์แทนตาหนูโคนิตันหรือ อิบุเราซะละม๊าง เพราะตอนinterview แกลากเอากีต้าร์มาด้วย ดูแล้ว อาจจะเป็นคนที่เหมาะที่สุดก็ได้ แต่เห็นว่า JURI ค่อนข้างดังน้า เราเองก็ไม่รู้แฮะ ยังไงก็มารอดูกันดีกว่า

ขอเล่าเรื่องเมื่อวานนิดนึง แบบว่าพี่สาวมารับไปธนาคารแล้วว่าจะกลับบ้าน แต่รถมันติดมาก+กะความหิว ก็เลยว่าจะไปกินข้าวกัน ตอนแรกอยู่แถวสาธรก็ เออ ไปกินชาบูชิดีกว่า ขับๆไปเรื่อยๆ เราก็แนะนำ ไปกินรางเม็งที่สุขุมวิทกันดีกว่า อยากลอง สรุปก็เลยไปกันครับ แถวพร้อมพงษ์ที่ประจำเราเลย แล้วก็แวะไปร้านราเม็งที่ชื่อว่า Tan Tan Men มั๊ง (ตอนแรกเราตั้งใจจะไปกินร้านเกี๊ยวซ่า ราเม็ง แต่มันยังไม่เปิด) เราก็แบบ อู้ววว น่ากินไปหมดเลยย พี่เราสั่ง โอมุโซบะ (ยากิโซบะห่อไข่)มากิน อากิกิน ทงคัตสึ เรากินคานิราเม็ง แล้วก็สั่งเกี๊ยวซ่า คัตสึด้ง กะเทริอากิมา จานแรกที่ยกมาเป็น โอมุโซบะ ขอบอกว่าอึ้งมากๆๆๆๆๆๆๆ จานแบบว่ามโหราฬมาก หญ่ายง่ะ ของเจ้ากิจะขนาดธรรมดา แต่เห็นว่าเป็นกล่องข้าวน้อยฆ่าอากิ ส่วนรางเม็งเรา มาชามอย่างกะอ่าง ใหญ่กว่าที่คิดมาก ใส่ปูมา 4 อัน(อันนึงก็ปาเข้าไปครึ่งตัวแล้วอ่ะ) กินไปได้ครึ่งนึงก็อิ่มแทบตายแล้ว แล้วเราก็กินของคนอื่นไปเยอะด้วย ก็เลยกลายเป็นว่า สามคนกินไม่หมดเลย แต่ห่อยากิโซบะกลับบ้านด้วย แล้วที่ร้านเนี๊ยก็ดีมากเลย มีจัมป์ให้อ่านด้วย เราก็เลยไปลากมาอ่านซะ (ฮา) มีดีแค่นี้เหรอ?

พออ่านแล้วก็กรี๊ดดดดดดด..................>.< ฟูจิขา......ทริปเปิ้ลเคาเตอร์ท่าที่ 4 (ท่าใหม่ แต่ ถ้า 4 ก็ไม่ทริปเปิ้ลแล้วอ่ะดิ) ท่านี้รู้สึกบอลมันจะลอยวนๆ ยังไม่สามารถดูได้ชัดได้ ฉบับล่าสุดเจือกงดลง ก็เลยเห็นแค่ความเสะของฟูจิที่ไปอัพมา (ฮา) สงสัยทริปเปิ้ล4เนี๊ย จะเป็นท่าอัพเสะ โ ค ต ร จะเสะ เลยยยยย เทะสึกะคงกลัวซะแล้ววว ฮา ฮา ฮา (หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง) ว่าแล้วก็ไปดีกว่า~